![Πώς θα ήταν η πρώτη επαφή της ανθρωπότητας με τους εξωγήινους](https://www.ieidiseis.gr/media/k2/items/cache/8d566fd2e62ff9792378356a3c174906_XL.jpg)
Στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας Τα παιδιά του Χρόνου του Άντριαν Τσαϊκόφσκι του 2015, ένα πείραμα εξελικτικής βιολογίας πάει στραβά. Στραβά, από την ανθρώπινη οπτική γωνία. Αντί να δημιουργήσει ευφυείς πιθήκους, το πείραμα καταλήγει να παράγει ευφυείς αράχνες που αποκτούν διαστημικές ικανότητες. Μια ανατριχιαστική ιδέα για πολλούς από εμάς. Πόσο ρεαλιστική είναι λοιπόν η πιθανότητα ευφυών εξωγήινων αραχνών; Θα μπορούσαμε να περιμένουμε ότι οι εξωγήινοι θα ήταν τόσο διαφορετικοί από τα ανθρωποειδή που τόσο συχνά απεικονίζονται σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ιδίως εκείνες της δεκαετίας του 1950, καθώς και σε αναφορές για UFO και ΑΤΙΑ;
Υπάρχει μια τεράστια ποικιλία αραχνών στον πλανήτη μας. Είναι γνωστά περισσότερα από 50.000 είδη και βρίσκονται σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική. Οι αράχνες αλληλεπιδρούν με τον κόσμο με εξελιγμένους τρόπους. Ορισμένες μπορούν να ανιχνεύσουν τις ανεπαίσθητες μεταβολές συχνοτήτων στη δόνηση των ιστών τους, ενώ άλλες μπορούν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις πετώντας μέσα σε “μπαλόνια” από μεταξένια νήματα, χρησιμοποιώντας τα ηλεκτρικά πεδία της ατμόσφαιρας. Οι περισσότερες αράχνες χρησιμοποιούν μεταξωτούς ιστούς για να παγιδεύσουν τη λεία τους, αλλά δεν το κάνουν όλες. Οι αράχνες και πολλές ταραντούλες στήνουν ενέδρες σε αρπακτικά που τις κρύβουν σε φωλιές που μπορούν να ανοίγουν και να κλείνουν όπως οι παγίδες, χρησιμοποιώντας μεταξωτά νήματα για να ανιχνεύουν την παρουσία του θηράματος.
Ενώ οι περισσότερες αράχνες ζουν μοναχικές ζωές, αρκετά είδη που κατασκευάζουν ιστούς παρουσιάζουν κοινωνική συμπεριφορά, ακόμη και συσπειρώνονται σε μεγάλες ομάδες. Οι αποικίες του είδους Anelosimus eximius μπορεί να αριθμούν έως και 50.000 μέλη. Μοιράζονται τη φροντίδα των γόνων τους και συνεργάζονται για τη συλλογή της λείας, γεγονός που τους επιτρέπει να παγιδεύουν πολύ μεγαλύτερα πλάσματα από ό,τι μια θα μπορούσε να διαχειριστεί μια μεμονωμένη αράχνη από μόνη της. Ένα αξιοσημείωτο είδος, η αράχνη Bagheera kiplingi, ζει σε μικρές αποικίες που μοιράζονται το καθήκον της προστασίας των αυγών και των νεαρών αραχνών. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες αράχνες είναι φυτοφάγες, λαμβάνοντας περισσότερο από το 90% της τροφής τους από φυτικά στοιχεία.
Στο μυθιστόρημά του, ο Τσαϊκόφσκι φαντασιώνεται ότι η αράχνη Portia που έχει την ικανότητα να πηδάει αποκτά ευφυΐα και τελικά εξουδετερώνει τους ανθρώπους σε έναν πόλεμο στον πλανήτη προέλευσης της αράχνης. Στην πραγματική ζωή, οι αράχνες Portia είναι γνωστές για την ευφυή κυνηγετική τους συμπεριφορά και την ικανότητά τους να επιλύουν προβλήματα και να αυτοσχεδιάζουν. Μπορούν να κάνουν παρακάμψεις για να βρουν την καλύτερη γωνία επίθεσης εναντίον επικίνδυνων θηραμάτων, ακόμη και όταν η παράκαμψη τις απομακρύνει από την οπτική επαφή με το θήραμα. Μερικές φορές η παράκαμψη τις οδηγεί στο να σκαρφαλώσουν σε μια μεταξωτή κλωστή και να δαγκώσουν το θήραμα από πίσω. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπορούν αργότερα να θυμηθούν τις αυτοσχέδιες τεχνικές που τις οδήγησαν στην επιτυχία.
Οι Duane Harland και Robert Jackson από το Πανεπιστήμιο του Canterbury της Νέας Ζηλανδίας παρομοίασαν τις αράχνες που πηδούν με μια γάτα με οκτώ πόδια, καθώς είναι σε θέση να εντοπίζουν, να παρακολουθούν, να καταδιώκουν, να κυνηγούν και να πηδούν πάνω σε θήραμα που βρίσκεται εν κινήσει, καθοδηγούμενες από την εξαιρετική τους όραση (οι αράχνες έχουν οκτώ μάτια). Το εκπληκτικό είναι ότι τα καταφέρνουν όλα αυτά με λιγότερους από 100.000 νευρώνες (σε σύγκριση με τους δικούς μας που είναι 86 δισεκατομμύρια) και με έναν εγκέφαλο μικρότερο από το κεφάλι μιας καρφίτσας! Το μικροσκοπικό σώμα τους δεν θα μπορούσε να τα κάνει να τα βάλει με τους ανθρώπους σε μια μάχη, φυσικά, αλλά στο μυθιστόρημα του Τσαϊκόφσκι, αναπτύσσονται σε διαδοχικές γενιές σε μήκος περίπου ενός μέτρου: 100 φορές μεγαλύτερο από το κανονικό τους μέγεθος. Αυτό συμβαίνει εν μέρει λόγω της βιολογικής μηχανικής ( ενός εμφυτευμένου νανοϊού) που αυξάνει το μέγεθός τους καθώς και τη νοημοσύνη τους. Ωστόσο, οι μεγάλες αυξητικές αλλαγές στο μέγεθος δεν είναι τόσο ασυνήθιστες στη φύση. Μετά την πρόσκρουση αστεροειδούς που προκάλεσε τον αφανισμό των δεινοσαύρων, πολλά από τα επιζώντα θηλαστικά αναπτύχθηκαν σε τεράστια μεγέθη. Ορισμένα θηλαστικά (εμείς, για παράδειγμα) έγιναν ακόμη και ευφυή.
Δεν χρειάζεται να είστε αραχνοφοβικός για να θεωρείτε τις αράχνες αντιπαθητικές. Ως θηλαστικά, βρίσκουμε σχεδόν τα πάντα πάνω τους εξωγήινα και ενοχλητικά: τον τρόπο που επικοινωνούν με τις δαγκάνες τους (κυρίως μέσω δονήσεων και όσφρησης), τις ελικοειδείς κινήσεις τους, τα παραπανίσια μάτια και τον τρόπο που ρίχνουν δηλητήριο στο θήραμά τους και τρέφονται υγροποιώντας τα σωθικά του θύματός τους και ρουφώντας τα. Για να μην αναφέρουμε τη συνήθεια των θηλυκών αραχνών να τρώνε τα αρσενικά μετά το ζευγάρωμα (στο μυθιστόρημα του Τσαϊκόφσκι, τα αρσενικά Portias είναι το καταπιεσμένο φύλο). Τίποτα από όλα αυτά δεν δημιουργεί θετικά αισθήματα για τις αράχνες. Αλλά παρόλα αυτά είναι συναρπαστικές.
Οι αράχνες ως ευφυείς εξωγήινοι
Θα μπορούσαμε συνεπώς να φανταστούμε μια φυλή γιγάντιων, ευφυών αραχνών σε κάποιον μακρινό πλανήτη;
Δεν καταλαβαίνω γιατί η εξέλιξη δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Οι αράχνες στη Γη διαθέτουν ήδη νοημοσύνη και πολύπλοκη επικοινωνία. Ορισμένες χρησιμοποιούν ακόμη και εργαλεία, και έχουν κάποιο επίπεδο συνείδησης, ή τουλάχιστον αυτό ένιωσα όταν μια ταραντούλα σύρθηκε στο χέρι μου κάποτε! Αν ένα απλό σαλιγκάρι μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ευφυές χταπόδι, γιατί όχι και μια πρωτόγονη αράχνη να μην μπορεί να εξελιχθεί σε μια ευφυή αράχνη;
Φανταστείτε το σοκ που θα νιώθαμε αν η πρώτη μας επαφή με τους εξωγήινους ήταν με μια φυλή γιγάντιων όντων που μοιάζουν με αράχνες. Οι άνθρωποι ενστικτωδώς αισθάνονται περισσότερη ενσυναίσθηση και φιλικότητα προς τις μορφές ζωής με τις οποίες είμαστε στενά σχετιζόμενοι. Σκεφτείτε για παράδειγμα μια αρκούδα σε σύγκριση με μια ταραντούλα. Μια αρκούδα είναι πολύ πιο επικίνδυνη, αλλά τις κάνουμε χαριτωμένα παιχνίδια για τα παιδιά ( παραλείποντας φυσικά τα δόντια και τα νύχια). Ίσως φταίει το γεγονός ότι βρίσκουμε ευκολότερο να καταλάβουμε τα συναισθήματα μιας αρκούδας απ’ ό,τι μιας ταραντούλας. Αλλά αν ένα σενάριο όπως αυτό του Τσαϊκόφσκι γίνει ποτέ πραγματικότητα, η ανθρωπότητα θα διαπιστώσει πόσο μακριά έχουμε φτάσει στην αποδοχή της διαφορετικότητας. Θα μπορέσει η αηδία να εξουδετερώσει την ικανότητά μας να εκτιμούμε και να επικοινωνούμε με άλλα ευφυή πλάσματα;
Πηγή: olafaq.gr
Αποποίηση ευθύνης
Ο ιστότοπος είναι μια πλήρως αυτοματοποιημένη υπηρεσία συνάθροισης, ταξινόμησης και ανάρτησης συνοπτικών ειδήσεων και νέων από άλλους ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους, μέσω της τεχνολογίας RSS. Δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη για την επάρκεια, ποιότητα, πληρότητα ή ακρίβεια των ειδήσεων και των νέων που δημοσιεύονται. Δείτε περισσότερα στο τμήμα "Αποποίηση Ευθύνης" των Ορων Χρήσης.