Μια ακόμα ψευδαίσθηση άμεσης δημοκρατίας
Οι εικόνες δεκάδων ανθρώπων που ένα ιδιαίτερα ζεστό απόγευμα του Ιουλίου στήθηκαν σε μεγάλες ουρές έξω από τo κτίριο της Κουμουνδούρου προκειμένου να συναντήσουν για ένα πεντάλεπτο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τους είχε καλέσει για προσωπική επαφή, είναι πρωτόγνωρες γενικότερα για την πολιτική κουλτούρα της χώρας μας και ειδικότερα για τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ο οποίος συνήθως δεν πόνταρε στα πρόσωπα που κάποιοι ονόμαζαν χαρισματικά αλλά στη δύναμη που είχαν οι ιδέες και θέσεις του, ανεξαρτήτως από το αν η τελευταία προ του Κασσελάκη ηγεσία του είχε αφήσει
μισάνοιχτη την πόρτα για να αναπτυχθούν τέτοιες λογικές μεσσιανισμού και οι ιδέες να μείνουν αρκετά πίσω.Ο Κασσελάκης, πιστός στον τρόπο με τον οποίο από την αρχή επέλεξε να επικοινωνεί με την κοινωνία στην οποία απευθύνεται, δηλαδή με τον γνωστό αδιαμεσολάβητο τρόπο (η μοναδική συνέπεια ως τώρα από έναν άνθρωπο που αλλάζει ριζικά πολιτικές θέσεις σε ελάχιστο χρόνο και με περίσσια άνεση), δημοσιοποίησε από τα αγαπημένα του μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πρόσκληση την οποία κάποια Μέσα ονόμασαν «ώρα του πολίτη», προσδίδοντάς της μια ακόμα ψευδαίσθηση άμεσης δημοκρατίας, και μετά περίμενε στο γραφείο του.
Λίγες ώρες αργότερα από την Κουμουνδούρου έφταναν στα Μέσα Ενημέρωσης και οι πρώτες φωτογραφίες, τις οποίες αυτά δημοσιοποιούσαν άμεσα. Ο αρχηγός δείχνει να ακούει πολύ προσεκτικά όσα του λέει ένας πολίτης και τα σημειώνει σε ένα χαρτί, ο αρχηγός μιλάει και μετά φωτογραφίζεται με μια γυναίκα με κινητικά προβλήματα −η ίδια μάλλον θα είναι ικανοποιημένη που θα έχει μια φωτογραφία μαζί του−, ο αρχηγός δείχνει σκεπτικός και προβληματισμένος ακούγοντας έναν τρίτο πολίτη που του μιλάει.
Ο αρχηγός είναι πλάι στον κόσμο που δοκιμάζεται, είναι μαζί του, είναι ένας από αυτούς, ακόμα και αν το βράδυ ο ίδιος θα κοιμηθεί στο αξίας 1,8 εκατομμύριων σπίτι του, την ύπαρξη του οποίου δεν αποκάλυψαν τα μέσα ενημέρωσης που μπαίνουν στις ζωές των άλλων, αλλά ο ίδιος, που φρόντισε με άνεση να τη διαφημίσει σε λαϊκίστικες τηλεοπτικές εκπομπές.
Η «ώρα του πολίτη» αναμφισβήτητα είχε ενδιαφέρον ως πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο, προκάλεσε αρκετή φασαρία και συζητήσεις, απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά ουσιαστικά είναι μια ιδιαίτερα θλιβερή ιστορία που παραπέμπει σε παρακμή. Πολιτική και κοινωνική. Είναι η κορύφωση −αν και δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ποια είναι τα πολιτικά όρια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ− των αδιαμεσολάβητων σχέσεων που προωθεί από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη χώρα μας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Απολύτως συνειδητά, αλλά ενδεχομένως με άγνοια της ιστορίας, ο Στέφανος Κασσελάκης προωθεί τη λατρεία της προσωπικότητας την οποία πολλοί αυταρχικοί ηγέτες ακολούθησαν − τα παραδείγματα είναι πολλά. Θέλει απλώς να τον λατρεύουν∙ όποιος δεν το κάνει θα έχει πρόβλημα. Και πολλοί είχαν ήδη πρόβλημα, ο Κασσελάκης απολύει οικονομικούς διευθυντές, διευθυντές της κοινοβουλευτικής ομάδας (ακόμα και αν τον στήριξαν να εκλεγεί), κλείνει με «ξαφνικό θάνατο» κομματικά έντυπα που δεν φιλοξενούν μόνο φιλικές προς αυτόν απόψεις.
**Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου του Γιάννη Παντελάκη στο lifo.gr.
Αποποίηση ευθύνης
Ο ιστότοπος είναι μια πλήρως αυτοματοποιημένη υπηρεσία συνάθροισης, ταξινόμησης και ανάρτησης συνοπτικών ειδήσεων και νέων από άλλους ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους, μέσω της τεχνολογίας RSS. Δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη για την επάρκεια, ποιότητα, πληρότητα ή ακρίβεια των ειδήσεων και των νέων που δημοσιεύονται. Δείτε περισσότερα στο τμήμα "Αποποίηση Ευθύνης" των Ορων Χρήσης.