Η (όχι μόνο αγωνιστική) υπεροχή μιας ομάδας, ενός προπονητή, ενός αθλήματος – Η Εθνική πόλο της Ελλάδας έγινε η «Γαλλία» στο «Μουντιάλ της Πισίνας», σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι και με μια εκπληκτική ανάληψη ευθύνης – «Δεν ξέρω για πόσο θα μας στοιχειώνει»
Η Εθνική πόλο μπορεί να μην είναι μια από τις επίσημες αγαπημένες τού ελληνικού αθλητισμού (όπου η αγάπη πάει μονόπατα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ) αλλά παγκοσμίως είναι η πιο σταθερή σε υψηλό επίπεδο από κάθε άλλη εθνική ομάδα της χώρας –και γι αυτό η πιο σεβαστή από όλους μας. (Και δεν είναι μόνο η εθνική ανδρών, είναι όλο το οικοδόμημα του ελληνικού πόλο που προσφέρει επιτυχίες σε κάθε κατηγορία ανδρών και γυναικών). Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας, στο «Μουντιάλ του Πόλο», η Ελλάδα έγινε η Γαλλία της πισίνας και η Ουγγαρία η Αργεντινή της.
Στο Κατάρ ο τελικός δυο σπουδαίων ομάδων, Αργεντινής και Γαλλίας, ύστερα από συναρπαστική εξέλιξη κατέληξε στην ισοπαλία και κρίθηκε υπέρ των Αργεντινών στα πέναλτι.
Στο Παγκόσμιο του πόλο η Ελλάδα εξουδετέρωσε σπουδαίους αντιπάλους (στον ημιτελικό την πανίσχυρη Σερβία) και στον τελικό αναδείχτηκε ισόπαλη 10-10 με μια επί δεκαετίες υπερδύναμη της υδατοσφαίρισης, την Ουγγαρία.
Τα στελέχη της εθνικής παρά το σπουδαίο ασημένιο μετάλλιο, που δεν έγινε χρυσό με διαφορά ενός πέναλτι, νιώθουν χαμένοι και αυτό είναι το μεγαλείο τους. Ο τερματοφύλακάς της, ο Μανώλης Ζερδεβάς, μίλησε για «ημέρα απογοήτευσης». Και ο προπονητής της, ο Θοδωρής Βλάχος, εμφανίστηκε καταρρακωμένος στον τηλεοπτικό φακό για να κάνει δηλώσεις με μια, ίσως μοναδική παγκοσμίως, πειστική ανάληψη ευθύνης σχετικά με μια κρίσιμη φάση. Και ανέλαβε την ευθύνη όχι τυπικά, όχι για τη συνήθη επίδειξη ήθους τού τύπου «εγώ φταίω», αλλά με καθαρή ειλικρίνεια και με επίμονη επανάληψη των λόγων του. Ήταν η απόφασή του να διακόψει με τάιμ άουτ μια επίθεση της ομάδας μας λίγο πριν από τη λήξη. Μια κόντρα-επίθεση υπό ευνοϊκές συνθήκες, που είχε μεγάλες πιθανότητες να καταλήξει σε γκολ. Ολοφάνερα συγκινημένος, προσπαθώντας να συγκρατήσει το δάκρυ στα μάτια του, είπε ότι ήταν η χειρότερη στιγμή της καριέρας του και ότι δεν ξέρει «για πόσο θα μας στοιχειώνει» αυτή η επιλογή.
Κάντε το εικόνα: Από τη μια η σπάνια στιγμή για τον ελληνικό αθλητισμό σε ομαδικό επίπεδο, δηλαδή ένα ασημένιο παγκόσμιο μετάλλιο στα στήθη των υδατοσφαιριστών, και από την άλλη το δακρυσμένο πρόσωπο του προπονητή τους. Και δεν ήταν δάκρυα χαράς αλλά προσωπικής ενοχής. Αυτό λέγεται ηθικό μεγαλείο για τον ίδιο, για όλη την ομάδα, για όλο το ελληνικό πόλο. Φυσικά, πλάι στο αγωνιστικό μεγαλείο.
Η Εθνική πόλο μπορεί να μην είναι μια από τις επίσημες αγαπημένες τού ελληνικού αθλητισμού (όπου η αγάπη πάει μονόπατα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ) αλλά παγκοσμίως είναι η πιο σταθερή σε υψηλό επίπεδο από κάθε άλλη εθνική ομάδα της χώρας –και γι αυτό η πιο σεβαστή από όλους μας. (Και δεν είναι μόνο η εθνική ανδρών, είναι όλο το οικοδόμημα του ελληνικού πόλο που προσφέρει επιτυχίες σε κάθε κατηγορία ανδρών και γυναικών). Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας, στο «Μουντιάλ του Πόλο», η Ελλάδα έγινε η Γαλλία της πισίνας και η Ουγγαρία η Αργεντινή της.
Στο Κατάρ ο τελικός δυο σπουδαίων ομάδων, Αργεντινής και Γαλλίας, ύστερα από συναρπαστική εξέλιξη κατέληξε στην ισοπαλία και κρίθηκε υπέρ των Αργεντινών στα πέναλτι.
Στο Παγκόσμιο του πόλο η Ελλάδα εξουδετέρωσε σπουδαίους αντιπάλους (στον ημιτελικό την πανίσχυρη Σερβία) και στον τελικό αναδείχτηκε ισόπαλη 10-10 με μια επί δεκαετίες υπερδύναμη της υδατοσφαίρισης, την Ουγγαρία.
Τα στελέχη της εθνικής παρά το σπουδαίο ασημένιο μετάλλιο, που δεν έγινε χρυσό με διαφορά ενός πέναλτι, νιώθουν χαμένοι και αυτό είναι το μεγαλείο τους. Ο τερματοφύλακάς της, ο Μανώλης Ζερδεβάς, μίλησε για «ημέρα απογοήτευσης». Και ο προπονητής της, ο Θοδωρής Βλάχος, εμφανίστηκε καταρρακωμένος στον τηλεοπτικό φακό για να κάνει δηλώσεις με μια, ίσως μοναδική παγκοσμίως, πειστική ανάληψη ευθύνης σχετικά με μια κρίσιμη φάση. Και ανέλαβε την ευθύνη όχι τυπικά, όχι για τη συνήθη επίδειξη ήθους τού τύπου «εγώ φταίω», αλλά με καθαρή ειλικρίνεια και με επίμονη επανάληψη των λόγων του. Ήταν η απόφασή του να διακόψει με τάιμ άουτ μια επίθεση της ομάδας μας λίγο πριν από τη λήξη. Μια κόντρα-επίθεση υπό ευνοϊκές συνθήκες, που είχε μεγάλες πιθανότητες να καταλήξει σε γκολ. Ολοφάνερα συγκινημένος, προσπαθώντας να συγκρατήσει το δάκρυ στα μάτια του, είπε ότι ήταν η χειρότερη στιγμή της καριέρας του και ότι δεν ξέρει «για πόσο θα μας στοιχειώνει» αυτή η επιλογή.
Κάντε το εικόνα: Από τη μια η σπάνια στιγμή για τον ελληνικό αθλητισμό σε ομαδικό επίπεδο, δηλαδή ένα ασημένιο παγκόσμιο μετάλλιο στα στήθη των υδατοσφαιριστών, και από την άλλη το δακρυσμένο πρόσωπο του προπονητή τους. Και δεν ήταν δάκρυα χαράς αλλά προσωπικής ενοχής. Αυτό λέγεται ηθικό μεγαλείο για τον ίδιο, για όλη την ομάδα, για όλο το ελληνικό πόλο. Φυσικά, πλάι στο αγωνιστικό μεγαλείο.
Πηγή άρθρου
HardDog
Αποποίηση ευθύνης
Ο ιστότοπος είναι μια πλήρως αυτοματοποιημένη υπηρεσία συνάθροισης, ταξινόμησης και ανάρτησης συνοπτικών ειδήσεων και νέων από άλλους ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους, μέσω της τεχνολογίας RSS. Δεν αναλαμβάνουμε καμία ευθύνη για την επάρκεια, ποιότητα, πληρότητα ή ακρίβεια των ειδήσεων και των νέων που δημοσιεύονται. Δείτε περισσότερα στο τμήμα "Αποποίηση Ευθύνης" των Ορων Χρήσης.